‘Als ik zing, lachen mensen weer even’

Connie Innemee werkt sinds 2018 bij Florein in Rijswijk. Ze brengt meer dan schone huizen: ze brengt vrolijkheid, rust en oprechte aandacht en dat doet ze met hart en ziel.

En hoe blijf je zelf licht, als het soms zwaar is?

“Ik kijk naar wat wél kan. Elke situatie is anders. Sommige klanten hebben een zware thuissituatie of een beperking, zoals die ene klant die doof en blind is. Door middel van een gehoorapparaat kan zij net een beetje horen. Met hard praten is communicatie mogelijk. En bij andere klanten met een beperking vind je ook altijd een weg. Met handen, gezichtsuitdrukking, energie.

En als iemand verdrietig is, probeer ik rust en vrolijkheid te brengen. Ik voel dat meteen aan. Ik geef mensen ruimte, maar ik trek ze er ook weer een beetje uit. Soms ben ik het zonnetje dat even binnenkomt. En eerlijk? Zij doen dat ook voor mij. Als ik zelf een mindere dag heb, weten ze dat. En dan zeggen ze: “Toe maar hoor, ga even zitten.” Dat is bijzonder.”

Je bouwt hechte banden op, hoe bewaak je de balans?

“Sommige klanten zie ik al jaren. Eén dame noem ik m’n ‘omaatje’. En zij zei dan, jij voelt als familie. Dan weet je: er is vertrouwen. Tegelijkertijd weet ik ook dat ik een zorgverlener ben, geen familielid. Die grens voel ik goed aan.

Ik probeer mijn hart open te houden, zonder mezelf te verliezen. Soms overlijdt iemand en dan raakt dat me. Maar ik ga ook naar uitvaarten. Dat helpt me om het goed af te ronden.

Het werk gaat soms letterlijk met een lach en een traan. Zo kwam ik eens bij een mevrouw thuis die lichtelijk in paniek was. “Con,” zei ze, “schrik niet hoor, maar er is iets gebeurd!” In haar keukentje bleek een ei ontploft te zijn — van de dag ervoor. Het zat op het plafond, de kastjes, echt overal. We hebben zó gelachen samen. En als het woord ‘ei’ nu valt, liggen we nog steeds dubbel.

Maar er zijn ook momenten die stil maken. Zoals die keer dat een klant vertelde dat haar neef plotseling overleden was aan leukemie, zonder dat iemand wist dat hij ziek was. Dan zit je samen met tranen in je ogen, en ben je er gewoon — met je aanwezigheid, je schouder, je stilte. Ook dat hoort erbij.” 

Wat zou je willen meegeven aan anderen die dit werk overwegen?

“Gewoon doen. Eerlijk, ik snap niet dat niet meer mensen dit werk doen. Je kunt zelf je uren bepalen, je werkt zelfstandig én je maakt echt verschil in iemands dag. Voor studenten, ouders of mensen die weer willen opbouwen na iets. Dit is zulk dankbaar werk.

Het hoeft niet zwaar te zijn. Je hoeft geen medische zorg te bieden. Maar je bent er wél voor iemand. En die verbinding, dat menselijke contact, dat missen veel mensen in hun dagelijks leven. Dus als je van mensen houdt, een groot hart hebt en iets wilt betekenen: kom erbij.”